Tour de France

Tour de France

Le Tour

Al jaren volgt REMEPRO.NL de Tour de France, de laatste jaren draaien we mee in het grote media-circus dat de Tour begeleidt. Naast onze fotoreportages op Le Tour Foto Side zullen wij u vanuit dit blog ook een textuele bijdrage proberen te leveren!

De Tour is alle dagen feest

Le Tour 2009Posted by REMEPRO.NL 29 Jul, 2009 17:15:07

Zondag 26 juli was het weer zover: de laatste dag van de Tour de France 2009. Drie weken heeft de karavaan een spoor door Frankrijk getrokken, drie weken lang werd de sportmedia gedomineerd door wielrennen, en drie weken lang kon er gespeculeerd worden over wie er zou winnen, wie doping zou gebruiken, en hoe de verhoudingen binnen de Astana-ploeg zouden liggen.

Drie weken lang kon de pers ook weer de grootste zin en onzin schrijven. Als Armstrong maar even naar Contador keek, werd het breed uitgemeten en allerlei conclusies aan verbonden. Het ‘twitteren’ door Armstrong werd als belediging van de pers gezien, maar iedereen nam zijn ‘tweeds’ klakkeloos over of wist het nog op zijn eigen wijze te interpreteren. Wij lezen en zien gelukkig niet alles, maar soms lezen wij een stukje waarvan onze haren weer eens overeind gaan staan. Neem nu de afsluitende column van (notabene oud-wielrenner) Thijs Zonneveld op nu.nl, ‘Parijs is helemaal niet ver’. Hij schetst een sfeer over de laatste startplaats, alsof het een spookdorp betreft. Dat de laatste startplaats niet telt, alleen Parijs die dag nog van belang is. “Traag zet het peloton zich in beweging. Door een haag van dranghekken waar niemand achter staat, rijden de renners het dorp uit.”. Natuurlijk is de laatste dag maar één ding van belang voor de renners: ze halen Parijs, gekoerst zal er niet worden, op het laatste rondje na. Maar het publiek stroomt die laatste ochtend net zo massaal bijeen als alle andere etappes. Natuurlijk, Thijs schrijft zeer mooi en sfeervol, zodat je het bijna voor je ziet, maar onze foto’s bewijzen toch het tegendeel.

Overal waar de Tour komt, is het feest. Of het nou de start in Monaco is, de finish in Parijs, of de doorkomst in plaatsjes, waarvan we het bestaan niet eens wisten. Overal zijn de dorpen versierd, stromen de mensen samen, en is men trots dat de Tour hun dorp aandoet. Rotondes worden versierd, de vlag gaat uit, fietsen worden opgehangen. Zelfs het Franse chauvinisme wordt af en toe aan de kant gezet, om een renner van een andere nationaliteit aan te moedigen. Een enkeling durft het zelfs aan, de Amerikaanse vlag op te hangen om Lance een steuntje in de rug te geven. Als je uren van te voren door zo’n dorpje rijdt, staan ze al vol enthousiasme de Tour op te wachten. En of je nou in een volgwagen rijdt, of in je eigen persauto, je wordt hartelijk ontvangen. Zet je de auto even stil om een foto te schieten, komt er altijd wel een fransman een praatje met je maken. Trots op hun dorp, trots op de Tour. Komt de reclamekaravaan voorbij, dan barst het los. Volwassen kerels duiken als kleine kinderen op een gratis petje van Skoda, een promo-pakje wasmiddel wordt ontvangen alsof het een godsgeschenk is. In de tijd tussen de reclamekaravaan en de eerste renner, wordt er nog even een flesje wijn open getrokken, en een stokbroodje weggewerkt, terwijl de geuren van de barbecue die van de warme bakker doen verdwijnen.

Een enkele keer lijkt het respect voor de Tour even vergeten, als op het laatste moment nog plotseling overgestoken moet worden, hetgeen tot levensgevaarlijke situaties lijdt, en ook dit jaar weer eens mis ging toen een motorrijder onderuit ging. Laten we het er maar op houden, dat dit komt doordat men zo’n verkeersdrukte in de dorpjes niet gewend is en de gevaren onderschat.

Volgend jaar is het Grand Depart in onze nuchtere landje. Twee dagen staat Rotterdam in het teken van Le Tour. Wij vragen ons af, of het publiek ook zo enthousiast en massaal toestroomt als in de kleine Franse dorpjes. Of de versieringen niet alleen van de gemeente afkomen. Om nog maar te zwijgen over de kleine dorpjes in Zeeland, die de Tour liever zien gaan dan komen, omdat de zondagsrust verstoord wordt. Wij hebben nu al nachtmerries over kerkgangers die op het laatste moment de weg blokkeren, half-stok hangende vlaggen en andere protesten, waarmee niet alleen het respect naar de organisatie, maar zeker richting de wielrenners, ver te zoeken is.

In de Tour is het elke dag feest. Of er nou gekoerst wordt of niet, of de rit spannend is of saai. Miljoenen mensen worden jaarlijks langs de route even uit de dagelijkse sleur en zorgen weggehaald, even een dagje in een andere wereld gebracht. En dat is ook veel waard.

  • Comments(0)//letour.team-remepro.nl/#post8